1 Maja – Międzynarodowe Święto Pracy

Rodowód tego święta sięga XIX wieku i niestety jest naznaczony krwią i cierpieniem wielu osób. Święto zostało ustanowione w Paryżu w 1890 r. przez Kongres założycielski II Międzynarodówki (zrzeszenie partii socjalistycznych). Wybrana data była wyrazem pamięci dla strajkujących robotników z Chicago, którzy w 1886 r. protestowali przeciwko niskim płacom oraz 12-godzinnemu dniowi pracy. Manifestacja została brutalnie stłumiona przez policję, w wyniku czego życie straciło wiele osób.

Pierwsze obchody Święta Pracy w wielu krajach, w tym również na terenie Polski, odbyły się już w 1890 roku. Były one  organizowane zarówno przez lokalne związki zawodowe, jak i przez partie polityczne, które wpisały do swoich programów prawa pracownicze.

Na ziemiach polskich przodowała w tym Polska Partia Socjalistyczna Józefa Piłsudskiego, zaś po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku - Związek Zawodowy Polski. Po II wojnie światowej, w okresie PRL-u, święto 1 maja było obchodzone bardzo uroczyście. Tego dnia odbywały się pochody, wiece i zgromadzenia, w których udział często był obowiązkowy lub premiowany możliwością zakupu atrakcyjnych towarów. Tak uroczyste obchody praktycznie zanikły po upadku PRL

W Polsce święto głównie kojarzone jest z poprzednim ustrojem. W czasach PRL był to bardzo uroczysty dzień, a uczestnictwo w obchodach było niemal obowiązkowe. Kierownictwo partyjne dbało o każdy szczegół uroczystości, nawet o hasła na transparentach. Dzień  1 maja w Polsce został ustanowiony Świętem Pracy i dniem wolnym od pracy w  1950 roku.




2 Maja - Dzień Flagi . 

Został ustanowiony przez Sejm w 2004 roku. To święto, które ma wyrażać szacunek do flagi i propagować wiedzę o polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych.

Data 2 maja wybrana została nieprzypadkowo z kilku powodów. Jednym z nich było wspomnienie czasów PRL, kiedy to władze, walcząc z przejawami oddolnego patriotyzmu, nakazywały zdejmowanie flag po święcie 1 maja, tak aby nie pozwolić Polakom czcić rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja. 2 maja jest też dniem Polonii i Polaków za Granicą. Rozproszeni po całym świecie, często nie z własnej woli, Polacy zawsze z dumą jednoczą się wokół biało-czerwonych barw i otaczają je czcią, dając znak swojego przywiązania do ojczyzny.

Biel i czerwień symbolem Polski i polskości są od kilku stuleci. Pierwszym aktem prawnym regulującym kwestię barw narodowych była podjęta w 1831 r. uchwała połączonych izb sejmowych polskiego parlamentu z czasu powstania listopadowego ws. wprowadzenia kokardy narodowej. W II RP obowiązywała ustawa z 1919 r. o godłach i barwach Rzeczypospolitej Polskiej. „Za barwy Rzeczypospolitej Polskiej uznaje się kolory biały i czerwony, w podłużnych pasach, równoległych, z których górny – biały, dolny zaś – czerwony” – głosiła jej treść. Barwy narodowe na fladze ułożone miały być w proporcji wysokości do szerokości 5:8 – ten układ obowiązuje do dziś. Od 1928 r. przepis został zmieniony i doprecyzowany na mocy rozporządzenia Prezydenta RP: „Barwami państwowymi są kolory biały i czerwony w dwóch poziomych równoległych pasach o równej szerokości i długości, z których górny jest biały, dolny zaś czerwony. Kolor czerwony odpowiada barwie cynobru".



3 Maja - Święto Konstytucji 3 maja – pierwszej konstytucji w Europie.

Ponad dwa wieki temu 3 maja 1791 roku Sejm Czteroletni uchwalił ustawę rządową znaną nam dzisiaj jako Konstytucja 3 maja. Była to pierwsza w Europie i druga na świecie ustawa, która regulowała podstawy ustroju Rzeczpospolitej. Oprócz tego, że dokument obejmował w swoich zapisach organizację władz państwowych, obowiązki obywateli, oraz ich prawa, to w założeniu był swoistą próbą ratowania Polski m.in. poprzez wzmocnienie władzy wykonawczej. Wcześniej ustrój państwa zbudowany był w oparciu o zasadę „liberum veto”, która była wykorzystywana przez szlachtę do zrywania Sejmów, gdzie w rezultacie, żadna ustawa nie mogła być wprowadzona w życie bez jednomyślnej decyzji posłów.

Mimo, że Konstytucja 3 Maja przywróciła Polakom nadzieję na uratowanie niezależności i niepodległości kraju, stworzona była w obawie przed imperialnymi zakusami naszych zaborców, którzy wcześniej zajęli część terytorium Rzeczpospolitej Obojga Narodów w 1772 r. Niestety ustawa, która miała zapewnić Polsce ład prawny, obowiązywała rok i dwa miesiące. Została obalona na skutek wojny polsko – rosyjskiej w 1792 r. i działań rodzimych zdrajców, którzy zawiązali Konfederację Targowicką. W efekcie doszło później do kolejnych rozbiorów i upadku państwa polskiego.

Przez cały okres zaborów Konstytucja 3 maja stała się symbolem dążenia narodu polskiego do odzyskania niepodległości, a następnie była pierwszym świętem państwowym ustanowionym w niepodległej Polsce w 1919 r.

Część zapisów ustawy rządowej z 1791 r. było wprowadzonych w 1815 r. do Konstytucji Księstwa Warszawskiego nadanej nam przez Napoleona Bonaparte, cesarza Francuzów. Pod koniec XIX w., polskie stronnictwa polityczne funkcjonujące w czasach zaborów, odwoływały się w swojej działalności do tradycji uchwalenia Konstytucji 3 maja. W rezultacie już po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Trzeci Maj stał się nowym-starym świętem państwowym.

Dzisiaj Konstytucja 3 maja może nam się jawić jako fundament tradycji ustrojowej państwa polskiego. Nie jest co prawda aktem prawnym powszechnie obowiązującym, ale stanowi dla Polaków świadectwo troski o dobro Ojczyzny w momencie zagrożenia naszej państwowości. Dzisiaj wszyscy dumnie ponownie od 1990 r. po upadku peerelowskiego reżimu komunistycznego, który zniósł to święto, obchodzimy „Trzeci maj” wywieszając flagi na naszych domach, instytucjach publicznych oraz placach, śpiewając polski hymn.

Jednocześnie w rocznicę uchwalenia Konstytucji jest obchodzone w Polsce od 1920 r. święto kościelne Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski. W tym dniu modlimy się w intencjach naszej Ojczyzny, prosząc Maryję o łaski na lepszą przyszłość naszego państwa i Polaków .